Wieś znajduje się na północny wschód od miasta Lanškroun. Leży w dolinie rzeki Moravské Sázavy i tworzy bramę do stanowiska przyrodniczego "Sázavského údolí", często odwiedzanego przez turystów i letników. W gminie jest zameldowanych na stały pobyt 498 obywateli. Dokumentem z r. 1304 król Wacław II potwierdził nadanie miasta Lanškroun z 24 wioskami jako dar dla klasztoru zbrasławskiego. Albrechtice są już wymienione wśród tych wsi. Jednym z akcentów historycznych jest dominujący nad wsią kościół św. Anny, który mieszkańcy Albrechtic pobudowali w latach 1862-64. Kościół był wielokrotnie remontowany, generalny remont przeszedł w r. 1997. Najnowsza historia składa się z okresu po r. 1945, następnie z okresu w latach 1976-90, kiedy to gmina była częścią miasta Lanškroun, i okresu od 01.01.1991, kiedy to po referendum gmina usamodzielniła się. W rezultacie majątek gminy jest teraz remontowany, zadbana zieleń i jest większa troska o ludzi mieszkających na wsi . Pierwszym starostą po wyodrębnieniu gminy był Alois Hrabáček (do r. 2002), teraz jest inż. Jaroslav Novák. W gminie istnieje Ochotnicza Straż Pożarna, Koło Myśliwskie i TJ, które zapewnia rozwój kulturalny i organizowanie imprez rozrywkowych dla obywateli.
Informacje szczegółowe (uzyskano z "Vlastivědy Lanškrounska"): Albrechtice leżą w dolinie górnego nurtu Moravské Sázavy 3 km na północny wschód od Lanškrouna. Pierwsza pisemna wzmianka o Albrechticích (Albrechtsdorf) pochodzi z roku 1304 z dokumentu donacyjnego króla Wacława II dla klasztoru zbrasławskiego. Charakter nazwy wsi jest typowo kolonizacyjny i pochodzi od imienia własnego właściciela gminy. Powstała ona w okresie średniowiecznej kolonizacji województwa. Stąd nazwa Albrechtsdorf, która oznacza „wieś ludzi Albrechta“. Później niemiecka nazwa została skrócona na Olbersdorf i w tej formie była stosowana aż do roku 1945. Mała odległość wsi od miasta Lanškrounu wpływała od dawna na los Albrechtic. W latach 1976-1991 były nawet Albrechtice administracyjnie połączone z Lanškrounem. Znaczący wpływ na losy gminy miała również rzeczka Moravská Sázava, która napędzała szereg urządzeń. Już w roku 1371, kiedy to litomyślski biskup Petr Jelito założył w Lanškrouně kanonię zakonną kanoników reguły św. Augustyna, darował temu klasztorowi młyn na Moravské Sázavě leżący koło Albrechtic. W roku 1508 wydał ówczesny właściciel miasta i dóbr Vojtěch z Pernštejna przywilej albrechtickiemu sołtysowi Lytmanovi, z którego wynika, że rzeczka w przeszłości napędzała i kuźnię – warsztat z młotem mechanicznym. Na początku XVI wieku nie istniała już ona a wspomnieniem po niej była tylko nazwa łąki "Na hamerně". Mimo to jest w tak zwanym Lytmanově akcie własności jest wspomniany folusz, z którego korzystali lanckorońscy sukiennicy przy produkcji wełnianego sukna. Sołtys miał między innymi obowiązek utrzymywania i konserwacji koryta doprowadzającego wodę do folusza, do czego mógł wykorzystywać pańskie drewno. Uposażeniem urzędu sołtysa, który Lytman kupił od Vojtěcha z Pernštejna było oprócz pola i wspomnianej łąki również wyposażenie zawierające staw nad foluszem, stawy rybne i karczmę, z czego miał on obowiązek płacić dwa razy w roku ustaloną opłatę. Folusz jest następnie w Albrechticích wspominany w roku 1588, w artykułach lanckorońskich sukienników. Ostatnie urządzenie tego typu działało w tym miejscu od roku 1837 aż do pierwszych dziesięcioleci XX wieku. Lanckorońskie dobra powoli przechodziły do majątku Kostków z Postupim a potem Pernštejnów. W roku 1588 następnym właścicielem stał się jeden z najbogatszych ludzi w kraju Adam Hrzán z Harasova. 5 grudnia 1622 kupił dobra lanckorońskie ówczesny czeski namiestnik Karel z Liechtensteinu. Własnością jego rodu były dobra a z nimi i wieś Albrechtice aż do roku 1850. Lata 1848-1850 przyniosły w Albrechticích wyraźne zmiany w formie uwolnienia wszystkich poddanych a potem i ich zobowiązań w stosunku do administracji lanckorońskiej. Pierwszym starostą był Vinzenz Maixner (do r. 1861). Od roku 1850 były Albrechtice częścią sądowego i administracyjnego powiatu Lanškroun. Tutejsza szkoła jest po raz pierwszy wspomniana w roku 1788, kiedy to nauczano w domu pod nr 3. W roku 1792 został pobudowany nowy budynek szkoły, który służył aż do roku 1871 a w pięć lat później został zastąpiony przez nowy obiekt. Do roku 1998 szkoła prowadziła zajęcia dla 3 i 4 klasy uczniów dojeżdżających z Lanškrouna, potem była zlikwidowana, następnie została zmieniona na centrum społeczno - kulturalne z dużą salą i innymi pomieszczeniami dla kółek zainteresowań, jest tu także 1 mieszkanie. W gminie znajduje się piękne przedszkole, które również przeszło remont. Własny kościółek zbudowali albrechticzanie dopiero w sześćdziesiątych latach XIX wieku. Główną siłą napędową budowy był inż Wenzel Knapek, pochodzący spod nr 59. Opracował on nie tylko plan budowy i zgromadził pieniądze, ale również sam partycypował w kosztach budowy. Kamień węgielny kościoła św. Anny, wmurowano na miejscu starej drewnianej dzwonnicy w roku 1861. Został uroczyście poświęcony w roku 1865 przy licznym udziale wiernych z gminy i obywateli Lanškrouna. Mimo, iż jest to budynek sakralny, obecnie nie jest on obecnie w tym celu wykorzystywany, ale ponieważ jest majątkiem gminy, to teraz kaplica służy do spotkań kulturalnych i innych imprez społecznych. Budynek przeszedł remont kapitalny. Własny cmentarz został w gminie założony w roku 1893. Do zabytków w gminie należy również tzw. Schöberlova kaplica na wzgórzu o tej samej nazwie nad Albrechticemi koło drogi na Štíty. Ta tak zwana "kaplica" przedstawia sobą barokową kolumnę z rzeźbą Piety z roku 1704. Tę kolumnę wzniósł ówczesny urzędnik państwowy - emerytowany Jan Jiří Antonín Bartošek. Na jej podstawie są wykute trzy napisy – łaciński, czeski i niemiecki, które głoszą, kto i kiedy tę "kaplicę" wybudował oraz zawierają herb urzędnika w formie złotego gryfa z mieczem w prawicy. Życie społeczne w pierwszej połowie XX wieku organizowały dobrowolne stowarzyszenia, takie jak: Ochotnicza Straż Pożarna (Freiwillige Feuerwehrverein), która powstała w roku 1886, w roku 1905 założone gospodarcze kasyno (Landwirtschaftliches Casino), Niemieckie Stowarzyszenie Wychowania Fizycznego (DKV) i inne. Na przełomie lat 1918 i 1919 właściciel dziedziczący albrechtickie sołtysostwo i dotychczasowy poseł Wiedeńskiej Rady Niemieckiej Rzeszy Wilhelm Maixner włączył się aktywnie do działalności społecznej oraz do formowania administracji państwowej Deutschösterreich. Od 01.10. 1938, kiedy Wilhelm Maixner musiał złożyć swój urząd, w wyniku Porozumienia monachijskiego gmina weszła w skład nazistowskich Niemiec jako niemiecka prowincja Sudety. Po Drugiej Wojnie Światowej miała miejsce w dziejach Albrechtic podobnie jak w szeregu innych miejsc na Lanškrounsku wielka migracja w postaci przesiedlenia i imigracji w wnętrza kraju. W latach 1945-1946 nastąpiło siłowe przerwanie ciągłości osadnictwa trwającego prawie sześć i pół wieku. W całym regionie po wysiedleniu niemieckich obywateli nastąpił wielki ubytek przede wszystkim siły roboczej, ale następujące osadnictwo pozwoliło na przetrwanie wsi. Gmina zachowała rolniczy charakter, okoliczne lasy pozwoliły na rozwój przemysłu drzewnego. Aktualnie działa tu ponownie Ochotnicza Straż Pożarna, Koło Myśliwskie „Sołtysi las Albrechtice“, Stowarzyszenie Kultury Fizycznej i Gminny Klub Turystyczny - Ślimak, które organizują imprezy społeczne dla pięciuset stałych mieszkańców.
Niemiecka nazwa: Olbersdorf
