Wieś położona 14 km na południowy wschód od Lanškrouna. Ostatnia stacja i tunel w czeskiej części linii kolejowej. Na południe od gminy znajdują się ruiny klasztoru Koruna. Informacje szczegółowe (uzyskano z "Vlastivědy Lanškrounska"): Gmina Krasíkov, leżąca na Moravské Sázavě 14 km na południowy wschód od Lanškrouna, należy historycznie rzecz biorąc do morawskiej części regionu. Najstarsze dzieje Krasíkova są ściśle związane z augustiańskim klasztorem Korona św. Marii (łac. Corona sanctae Mariae), znajdującym się nad gminą, na wzgórku opływanym przez Moravskou Sázavou. W dokumencie z 26 kwietnia 1267, w którym Boreš z Rýzmburka podarował braciom pustelnikom część swoich moravskotřebovských dzierżaw, uczynił on fundament pod najstarszy morawski klasztor augustiańskich eremitów. Został on niedługo wybudowany pod wezwaniem Korona św. Marii. Kolejnym darem powiększył Boreš z Rýzmburka majątek klasztoru w roku 1275, kiedy to darował augustianom między innymi pagórek i las między Krasíkovem a rzeką Sázavou, dwadzieścia łanów w Třebařově, łącznie z młynem z kołem i rzeką od młyna aż do granic swojej posiadłości. Dokument z roku 1275 jest też pierwszą wzmianką o wsi Krasíkov, która w tym czasie nosiła nazwę Budíkov (Vudicdorf). Pierwszy dokument z nazwą Krasíkov (Crasikow) jest znany dopiero z roku 1360. Na granicy osadnictwa czeskiego i niemieckiego był szereg osad, które miały dwie niezależne nazwy, czeską i niemiecką, które w ogóle nie są zamienne albo współznaczne. Część Krasíkova należała w połowie XIV wieku do klasztoru, druga natomiast do dóbr zabrzeskich. Dopiero w roku 1398 augustianie uzyskali część wsi Krasíkova zwaną Žitná w zastaw i w ten sposób scalili całą wieś w swoich rękach. Około roku 1421 pustelnicy zostali zmuszeni do opuszczenia klasztoru i przeniesienia się do bezpiecznego brneńskiego konwentu. Ponieważ od roku 1437 starali się oni odnowić swoją działalność w Koruně, to jednak nawet z poparciem brneńskich współbraci nie udało się im odbudować klasztoru. Majątek był rozrzucony, a jego resztki pustelnicy musieli sprzedać, żeby podtrzymać istnienie konwentu. Już w roku 1444 bracia zostali ponownie zmuszeni do szukania schronienia w Brnie, skąd na drodze sądowej starali się odzyskać swoje wcześniejsze majętności. Pomimo ich starań klasztorne dzierżawy były aż do lat sześćdziesiątych XV wieku w posiadaniu Tunkla z Brníčka. Zgodnie z testamentem Jana Tunkla z roku 1466 miał jego syn Jiří zwrócić większość majątku, żeby augustianie ponownie mogli się osiedlić w Koruně. Pozostałe dochody, ziemie i stawy rybne łącznie ze wsią Krasíkov, zwrócił Jiří augustianom do roku 1477. Jednak już cztery lata później augustianie zamienili je z Jiřím Tunklem na połowę wsi Závořic. W roku 1513 tunklovskie dziedziczne ziemie kupił, łącznie z patronatem nad klasztorem, Ladislav z Boskovic (+1520), pod którego ochroną krasíkovscy augustianie mogli żyć w spokoju. Kiedy w roku 1542 ostatni przeor klasztoru Korona Świętej Marii Filip Goesswein został wybrany na przeora w Brnie, majątkiem klasztornym zawładnął gorliwy luteranin, Kryštof z Boskovic. Wszelkie starania do jego odzyskania nie przyniosły skutku i już od połowy XVI wieku klasztor koroński był opuszczony. Wieś Krasíkov została jednak w majątku augustianów i nadal należała do klasztoru w Jevíčku aż do jego kasacji w roku 1784. Fundusz kościelny, który zarządzał majątkiem zlikwidowanego klasztoru w roku 1790 sprzedał Krasíkov księciu Aloisu Josefovi z Lichtenštejna, który włączył go do swego dóbr moravskotřebovskich. Od tego czasu Krasíkov był połączony administracyjnie z innymi czeskimi gminami w regionie. Z dawnego klasztoru Korona Świętej Marii do dnia dzisiejszego zachowały się wyraźne ruiny na pagórku nad rzeką. Nazwę zlikwidowanego klasztoru otrzymała osada powstała na gruntach dawnego dworu klasztornego, który został rozparcelowany w roku 1771.
Niemiecka nazwa: Budigsdorf
