Informacje szczegółowe (uzyskano z "Vlastivědy Lanškrounska"): Gmina Luková rozpościera się wzdłuż koryta potoku Lukovského 4 km na południe od Lanškrouna i składa się z dwu historycznie niezależnych gmin - Lukové i przyłączonej do niej administracyjnie Květné. Pierwsza wzmianka o Lukové (Lukow) pochodzi z dokumentu donacyjnego króla Wacława II z roku 1304, w którym darował całe Lanškrounsko klasztorowi zbrasławskiemu. W związku z powołaniem biskupstwa litomyślskiego i ustanowieniem jego diecezji w roku 1349 wieś podana jest jako parafialna. W roku 1358, kiedy to klasztor zbrasławski zamienił Lanškrounsko i Lanšpersko z biskupem litomyślskim na korzystniejsze dobra bliżej Pragi, Luková stała się częścią dóbr biskupich. Inna była najstarsza znana historia leżącej o 3 km na południe Květné, która zmieniła nazwę na Květnou z pierwotnej Kozínohy dopiero po Drugiej Wojnie Światowej. Po raz pierwszy jest wspomniana w roku 1304 (w tym samym dokumencie donacyjnym co Luková) pod niemiecką nazwą Cigenfus. Jej dalsze dzieje są jednak związane z Trpíkem. Za panowania Jana Lucemburského, który kilkakrotnie obejmował w posiadanie wschodnio – czeski majątek zbrasławski (po raz ostatni w latach 1335-36) król oddzielił Květnou i Trpík od cysterskich wsi na Lanškrounsku i zastawił je Ottovi z Tannenfeldu. Zbrasławski klasztor odzyskał je dopiero w roku 1350, kiedy to Karol IV nakazał ich zwrot Cystersom. Kiedy niedługo po tym zbrasławianie zdecydowali swoje dobra zamienić z biskupem litomyślskim, Květná nie była w tej umowie zawarta. Zbrasławski klasztor zatrzymał ją z kilkoma innymi wsiami i sprzedał je lokalnej drobnej szlachcie. W ten sposób już w roku 1372 władał Květnou Jindřich z Brandýsa, pan na Libchavě, który ją następnie razem z Trpíkem i przyległym stawem sprzedał w roku 1402 augustiańskiemu klasztorowi, założonemu w roku 1371 w Lanškrouně. W rękach zakonników Květná pozostała aż do wojen husyckich. W roku 1421 augustianie przed grożącym niebezpieczeństwem uciekli z Lanškrouna do Olomuńca, gdzie osiedli na stałe. Nadal rościli sobie prawo do majątków w okolicy miasta, ale nadzieje na ich odzyskanie były niewielkie. Prawa augustianów między innymi i do Květnej wprawdzie swoim przywilejem z roku 1460 jasno potwierdził król Jiří z Poděbrad, ale niektóre dobra biskupie, łącznie z klasztornymi wioskami, pozostały na dobre w rękach świeckich. Od drugiej połowy XV wieku władał nimi Zdeněk Kostka z Postupic, który dołączył Květnou do pozostałych wsi dóbr lanckorońskich, z którymi dzieliła w przyszłości swoje losy. Pod koniec XVI wieku, kiedy dobrami lanckorońskimi i lansperskimi władał Adam Hrzán z Harasova, poddani z Lukové i okolicznych wsi weszli w wielki spór z właścicielem. Bardzo przedsiębiorczy i przede wszystkim chytry szlachcic zaczął w okolicy Lanškrouna zakładać stawy rybne, które w tamtych czasach przynosiły największe zyski. Robił to jednak bez względu na swoich poddanych tak, że lukovský staw zakończony w roku 1602 zatopił pola i domostwa ponad trzech czwartych mieszkańców wsi. W roku 1603, obradowała w Lanškrouně specjalna komisja wysłana przez cesarza do rozstrzygnięcia sporu, ale niestety nie udało się rozwiązać problemu. Hrzán nie zgadzał się wyrównać krzywd spowodowanych w wiosce, poddani odwrotnie odmówili pracy na pańskim i płacenia podatków. Spór przeciągnął się na następne lata, aż wieśniacy stracili cierpliwość. W roku 1612 lukovianie w nocy zniszczyli jaz w stawie i spuścili z niego wodę, wyłapali hodowane w nim ryby oraz spustoszyli stojący pod upustem pański młyn. Po bitwie pod Białą Górą, kiedy dobra zakupił Karel z Lichtenštejna, lukovský staw został odrestaurowany. Również Lichtenštejn nie pokrył mieszkańcom wsi poniesionych szkód. Po roku 1622 został w Lukové założony folwark z owczarnią, w którym w okresie największego rozwoju chowano do czterech tysięcy owiec. Obowiązek pracy we dworze ciążył na poddanych z Květné, Trpíku i Anenské Studánce. Wcześniejszy lukovský staw przestał istnieć po roku 1700, kiedy to nie naprawiano już jego pękniętej tamy. Wcześniejszy pański dwór został rozparcelowany w ramach reformy w roku 1926 i przydzielony kilku rodzinom czeskim, które w rok później doprowadziły do powstania szkoły mniejszościowej umieszczonej w budynku dworskim. W tatach trzydziestych czeska mniejszość rozrosła się do prawie stu osób tak, że przedstawiała sobą prawie jedną dziesiątą liczby mieszkańców. Na przekór czeskiemu pochodzeniu nazwy osadnictwo w Lukové historycznie w większości było niemieckie i gmina była zdominowana przez Niemców aż do końca Drugiej Wojny Światowej. Po powojennych wysiedleniach wieś została zasiedlona z wewnątrz kraju. Do ważnych dat w jej nowoczesnej historii należy rok 1950, kiedy to w ramach kolektywizacji rolnictwa założono Państwowe Gospodarstwo Rolne. Już w trzy lata później podupadło ono na tyle, że niektórzy członkowie zdecydowali się z niego wystąpić. Do pewnej konsolidacji gospodarczej doszło w połowie lat pięćdziesiątych. W dwadzieścia lat później wszystkie okoliczne spółdzielnie połączyły się w jedną całość, JZD z siedzibą w v Žichlínku. W roku 1961 został w gminie otwarty Dom Kultury, od roku 1983 działa wodociąg, którego budowa ciągnęła się przez całe lata osiemdziesiąte. Jednym z kamieni milowych w nowoczesnej historii gminy jest rok 1993, kiedy to uroczyście otwarto przystanek linii kolejowej Luková koło Rudoltic. Co prawda linia kolejowa, która była wybudowana w latach 1842-45 stykała się od połnocy z gminą, ale najbliższy przystanek był dopiero w Rudolticích. Do znamiennych należy również rok 1997, kiedy to gmina została dotknięta wielką powodzią. Lukovské szkolnictwo zawsze było połączone z niedalekim Damníkovem. Stara szkoła była do roku 1870, w którym się usamodzielniła, filią jednoklasowej damníkovské szkoły. W dzisiejszych czasach w gminie działa podstawowa szkoła czteroklasowa a starsze dzieci dojeżdżają do wyższych klas do Damníkova. W Lukové istnieje również przedszkole powołane w roku 1950. Do sąsiedniego Damníkova Luková była przyporządkowana w ramach parafii. I odesłaniu niekatolickich duchownych z dóbr, parafia lukovská zaniknęła i do roku 1677 posługa duchowa była prowadzona z Lanškrouna. W okresie 1677 do 1784 ówczesny kościół św. Markety był filialnym dla Damníkova i dopiero za rządów Józefa II parafia została przywrócona. Dawny stary drewniany kościół, wspominany w roku 1677, miał na swoich ścianach malowane obrazy z życia wsi i prac polowych. Został rozebrany w roku 1885, kiedy to wybudowano dzisiejszą świątynię. Niedawno w gminie powstał również ewangelicki dom modlitw Braci Czeskich (1951), który dziś już nie służy swemu przeznaczeniu. Z zabytków sakralnych w gminie znajduje się rzeźba św. Jana Nepomucena z roku 1810 i o dwa lata późniejsza rzeźba Trójcy Przenajświętszej. Do wartościowych historycznie budynków należy kilka gospodarstw w większości z połowy XIX wieku. W Květné do zabytków należy kaplica św. Wawrzyńca z roku 1863 i stojący przy niej krzyż barokowy z reliefem Panny Marii Bolesnej z roku 1771. Obecnie w gminie istnieje kilka małych firm, jak na przykład sklep spożywczy (Konzum i Hamko), Zdrowa Żywność (Oáza) i sklep z chlebem. W Lukové istnieje również piekarnia zatrudniająca dwadzieścia osób oraz gospoda, fryzjer i masażysta - uzdrowiciel p. Krsek.
Informacje szczegółowe (uzyskano z "Vlastivědy Lanškrounska"):
W roku 1421 augustianie przed grożącym niebezpieczeństwem uciekli z Lanškrouna do Olomuńca, gdzie osiedli na stałe. Nadal rościli sobie prawo do majątków w okolicy miasta, ale nadzieje na ich odzyskanie były niewielkie. Prawa augustianów między innymi i do Květnej wprawdzie swoim przywilejem z roku 1460 jasno potwierdził król Jiří z Poděbrad, ale niektóre dobra biskupie, łącznie z klasztornymi wioskami, pozostały na dobre w rękach świeckich. Od drugiej połowy XV wieku władał nimi Zdeněk Kostka z Postupic, który dołączył Květnou do pozostałych wsi dóbr lanckorońskich, z którymi dzieliła w przyszłości swoje losy. Pod koniec XVI wieku, kiedy dobrami lanckorońskimi i lansperskimi władał Adam Hrzán z Harasova, poddani z Lukové i okolicznych wsi weszli w wielki spór z właścicielem. Bardzo przedsiębiorczy i przede wszystkim chytry szlachcic zaczął w okolicy Lanškrouna zakładać stawy rybne, które w tamtych czasach przynosiły największe zyski. Robił to jednak bez względu na swoich poddanych tak, że lukovský staw zakończony w roku 1602 zatopił pola i domostwa ponad trzech czwartych mieszkańców wsi. W roku 1603, obradowała w Lanškrouně specjalna komisja wysłana przez cesarza do rozstrzygnięcia sporu, ale niestety nie udało się rozwiązać problemu. Hrzán nie zgadzał się wyrównać krzywd spowodowanych w wiosce, poddani odwrotnie odmówili pracy na pańskim i płacenia podatków. Spór przeciągnął się na następne lata, aż wieśniacy stracili cierpliwość. W roku 1612 lukovianie w nocy zniszczyli jaz w stawie i spuścili z niego wodę, wyłapali hodowane w nim ryby oraz spustoszyli stojący pod upustem pański młyn. Po bitwie pod Białą Górą, kiedy dobra zakupił Karel z Lichtenštejna, lukovský staw został odrestaurowany.
Również Lichtenštejn nie pokrył mieszkańcom wsi poniesionych szkód. Po roku 1622 został w Lukové założony folwark z owczarnią, w którym w okresie największego rozwoju chowano do czterech tysięcy owiec. Obowiązek pracy we dworze ciążył na poddanych z Květné, Trpíku i Anenské Studánce. Wcześniejszy lukovský staw przestał istnieć po roku 1700, kiedy to nie naprawiano już jego pękniętej tamy. Wcześniejszy pański dwór został rozparcelowany w ramach reformy w roku 1926 i przydzielony kilku rodzinom czeskim, które w rok później doprowadziły do powstania szkoły mniejszościowej umieszczonej w budynku dworskim. W tatach trzydziestych czeska mniejszość rozrosła się do prawie stu osób tak, że przedstawiała sobą prawie jedną dziesiątą liczby mieszkańców. Na przekór czeskiemu pochodzeniu nazwy osadnictwo w Lukové historycznie w większości było niemieckie i gmina była zdominowana przez Niemców aż do końca Drugiej Wojny Światowej. Po powojennych wysiedleniach wieś została zasiedlona z wewnątrz kraju. Do ważnych dat w jej nowoczesnej historii należy rok 1950, kiedy to w ramach kolektywizacji rolnictwa założono Państwowe Gospodarstwo Rolne. Już w trzy lata później podupadło ono na tyle, że niektórzy członkowie zdecydowali się z niego wystąpić. Do pewnej konsolidacji gospodarczej doszło w połowie lat pięćdziesiątych. W dwadzieścia lat później wszystkie okoliczne spółdzielnie połączyły się w jedną całość, JZD z siedzibą w v Žichlínku. W roku 1961 został w gminie otwarty Dom Kultury, od roku 1983 działa wodociąg, którego budowa ciągnęła się przez całe lata osiemdziesiąte. Jednym z kamieni milowych w nowoczesnej historii gminy jest rok 1993, kiedy to uroczyście otwarto przystanek linii kolejowej Luková koło Rudoltic. Co prawda linia kolejowa, która była wybudowana w latach 1842-45 stykała się od połnocy z gminą, ale najbliższy przystanek był dopiero w Rudolticích. Do znamiennych należy również rok 1997, kiedy to gmina została dotknięta wielką powodzią. Lukovské szkolnictwo zawsze było połączone z niedalekim Damníkovem. Stara szkoła była do roku 1870, w którym się usamodzielniła, filią jednoklasowej damníkovské szkoły. W dzisiejszych czasach w gminie działa podstawowa szkoła czteroklasowa a starsze dzieci dojeżdżają do wyższych klas do Damníkova. W Lukové istnieje również przedszkole powołane w roku 1950. Do sąsiedniego Damníkova Luková była przyporządkowana w ramach parafii. I odesłaniu niekatolickich duchownych z dóbr, parafia lukovská zaniknęła i do roku 1677 posługa duchowa była prowadzona z Lanškrouna. W okresie 1677 do 1784 ówczesny kościół św. Markety był filialnym dla Damníkova i dopiero za rządów Józefa II parafia została przywrócona. Dawny stary drewniany kościół, wspominany w roku 1677, miał na swoich ścianach malowane obrazy z życia wsi i prac polowych. Został rozebrany w roku 1885, kiedy to wybudowano dzisiejszą świątynię. Niedawno w gminie powstał również ewangelicki dom modlitw Braci Czeskich (1951), który dziś już nie służy swemu przeznaczeniu. Z zabytków sakralnych w gminie znajduje się rzeźba św. Jana Nepomucena z roku 1810 i o dwa lata późniejsza rzeźba Trójcy Przenajświętszej. Do wartościowych historycznie budynków należy kilka gospodarstw w większości z połowy XIX wieku. W Květné do zabytków należy kaplica św. Wawrzyńca z roku 1863 i stojący przy niej krzyż barokowy z reliefem Panny Marii Bolesnej z roku 1771. Obecnie w gminie istnieje kilka małych firm, jak na przykład sklep spożywczy (Konzum i Hamko), Zdrowa Żywność (Oáza) i sklep z chlebem. W Lukové istnieje również piekarnia zatrudniająca dwadzieścia osób oraz gospoda, fryzjer i masażysta - uzdrowiciel p. Krsek. 
