Gmina znajduje się 10 km na południowy zachód od miasta Lanškroun. Najstarszy zapis o gminie pochodzi z roku 1307. Jest to najmniejsza niezależna gmina w powiecie Ústí nad Orlicą, na stałe mieszka w niej 69 obywateli w 24 domach. Z zabytków na uwagę zasługuje kaplica św. Anny. Na rynku gminnym jest Urząd Gminy, sklep spożywczy i dom kultury. W środku gminy jest staw rybny ze źródlaną wodą. Nad gminą leży zbiornik wody zaopatrujący całą okolicę. Gmina leży pod zalesionym wzgórzem atrakcyjnym dla turystów i dlatego w wakacje obozują tutaj harcerze i organizują swoje rajdy turystyczne. Informacje szczegółowe (uzyskano z "Vlastivědy Lanškrounska"): Trpík, najmniejsza niezależna gmina regionu 8 km na południe od Lanškrouna, leży wzdłuż drobnego prawobrzeżnego dopływu potoku Lukowskiego. Pierwsza wzmianka o Trpíku (Tirpings) pochodzi z dokumentu donacyjnego króla Wacława II z roku 1304, który podarował całe Lanckorońsko Klasztorowi Zbrasławskiemu. Zarówno plan tej wsi łanowej w rzucie poziomym jak i czysto niemieckie pochodzenie jej nazwy świadczą, że w średniowieczu musiała być założona przez kolonistów niemieckich. Ciężkie lata dla obywateli Trpíku nastąpiły po śmierci Wacława III w roku 1306. W bałaganie po ołomunieckim zabójstwie króla – ostatniego z Przemyślidów oraz w następnych latach słabej władzy królewskiej osadami w okolicy Lanskrouna i Lansperka zawładnęli niektórzy szlachcice. Sytuacja nie zmieniła się też za rządów "króla obcokrajowca". I nawet sam Jan Luksemburski w problemach finansowych ratował się u zbrasławskich zakonników. Ówczesne dobra klasztorne po prostu kilkakrotnie zabierał Cystersom i zastawiał u swoich wierzycieli. Ponadto z jego częstej nieobecności w królestwie znów korzystała okoliczna szlachta, która pustoszyła kraj. Po raz ostatni król Jan przejął tutejsze dobra zbrasławskie w roku 1335. Wprawdzie już w następnym roku zwrócił je Cystersom, ale wymusił za to kwotę 1600 złotych. Prawdopodobnie oderwał w tym czasie od Lanskorońska wioski Trpík i sąsiednią Kozínohu (dzisiejszą Květnou) i powierzył je w zastaw Ottowi z Tannenfeldu. Klasztor Zbrasławski odzyskał je dopiero w roku 1350, kiedy Karol IV. zarządził ich zwrot. Niedługo później zbrasławscy mnisi zdecydowali zamienić swoje odległe dobra z litomyślskim biskupem na jakieś dogodniejsze, leżące bliżej Pragi. Po rocznych negocjacjach udało się w roku 1358 osiągnąć porozumienie i potwierdzić zamianę w kurii papieskiej. Na liście miejscowości, które w Lanckorońsku uzyskał litomyślski biskup, nie ma jednak Trpíka i Kozínohy. Zbrasławski Klasztor zatrzymał je z kilkoma innymi wioskami i sprzedał kilku miejscowym drobnym szlachcicom. Już w roku 1372 objął w posiadanie w ten sposób obie wsie Jindřich z Brandýsa, mieszkający w Libchavě, od którego w tym roku wykupił sołtys w Trpíku dziedziczne wolne sołtysostwo. Do niego należało zgodnie z Jindřichovym dokumentem, nadaniem dość duże uposażenie - cztery wolne i osiem płatnych prętów pola z ośmioma płatnymi chłopami, las, młyn z trzema prętami pola, wolna karczma i własna waga. Wolny sołtys miał do dyspozycji następujących rzemieślników: rzeźnik, piekarz, szewc, krawiec albo kowal i do tego należała mu się trzecia część z nałożonych przez niego kar. Ponadto miał obowiązek płacić panu rocznie dwanaście groszy i zbierać i oddawać podatki od poddanych i osadników. W roku 1402 Jindřich z Brandýsa sprzedał Trpík i Kozínohu augustiańskiemu klasztorowi, założonemu w roku 1371 w Lanckoronie. W rękach zakonników pozostawał Trpík aż do wojen husyckich. W roku 1421 augustianie uciekli przed zagrożeniem z Lanckorony do Ołomuńca, gdzie osiedli na stałe. Nadal starali się odzyskać swoje dobra koło miasta, ale nadzieja na to nie była duża. Roszczenia prawne augustianów między innymi na Trpík i Květnou wprawdzie w przywileju z roku 1460 dosłownie potwierdził król, Jiří z Poděbrad, ale pewne dobra biskupie łącznie z klasztornymi wsiami zostały na stałe w rękach świeckich. Od połowy XV wieku Trpík podzielał losy innych wsi na Lanckorońsku. Już w XVI wieku Trpík został przyłączony do parafii Damníkov. Po bitwie pod Białą Górą posługa duchowa była przez szereg lat sprawowana z Lanckorony. Już w roku 1677 nastąpiło odnowienie parafii w Damníkově, łącznie z przynależnością Trpíka do jej kolatury. O sto lat później osiągnęli obywatele Trpíku w roku 1760 urządzenia własnej parafii. Za kolejne trzy lata zbudowali oni na własny koszt we wsi barokową kaplicę pod wezwaniem św. Anny, którą poświęcono w roku 1776. Cmentarz jako miejsce ostatniego spoczynku został założony w roku 1886. W drugiej połowie XIX wieku rozpoczęto starania o rozpoczęcie tutaj nauczania. Aż do roku 1850 Trpík był w tych sprawach przyłączony do Damníkova. W warunkach prowizorycznych w wynajmowanych pomieszczeniach rozpoczęto naukę w Trpíku od roku 1851. Budynek szkoły postawiono później, w latach 1867-1872. Liczba mieszkańców w Trpíku pod koniec XIX i w pierwszej połowie XX wieku wynosiła około trzystu osób. Po wysiedleniu mieszkańców tej niemieckiej gminy Trpík przyjął osadników z wewnątrz kraju. Ale liczba przybyszów nie osiągnęła wcześniejszego poziomu zaludnienia. Dopiero wtedy, w roku 1950, gmina została zelektryfikowana. Tutejsza szkoła podstawowa nawet po przyłączeniu sąsiedniej Květné ze względu na zbyt małą ilość uczniów została zamknięta w roku 1962. Najbliższa pełna szkoła podstawowa znajduje się w odległym o trzy kilometry Damníkově. Do zabytków historycznych w gminie należy wspomniana już barokowa kaplica św. Anny z roku 1763, kamienny krzyż datowany około roku 1770 i dwa gospodarstwa (nr 1 i nr 59), które dokumentują pierwotną historyczną zabudowę. Do organizacji, które w przeszłości działały we wsi, należy zaliczyć Ochotniczą Straż Pożarną (Feuerwehverein), założoną w roku 1888. Po długoletnim zmniejszaniu się liczby ludności mieszka obecnie w Trpíku 68 osób w 24 domach. W gminie jest sklep spożywczy i działalność prowadzi pięć drobnych zakładów.
Niemiecka nazwa: Türpes
