Gmina znajduje się na pogórzy Gór Orlickich w górnym biegu rzeki Moravská Sázava, na wysokości nad poziomem morza 500 - 795 m. Pierwsza pisemna wzmianka jest z roku 1304, kiedy gmina należała do Opactwa Zbrasławskiego. Najwyższy w okolicy jest kościół Przemienienia Pańskiego, który postawiono na początku XIV wieku zupełnie przebudowano w roku 1816. Pośrodku wsi znajduje się rzeźba św. Jana Nepomucena z roku 1793. Miejscem zabytkowym jest też Výprachtická lipa, której wiek ocenia się na ponad 600 lat. Zgodnie z legendą po bitwie pod Białą Górą został tu zastrzelony ksiądz Braci Czeskich, Jan Bosler. Informacje szczegółowe (uzyskano z "Vlastivědy Lanškrounska"): Gmina Výprachtice leży w najwyższym biegu Moravské Sázavy 8 km na północ od od Lanškrouna. Składa się z trzech historycznie niezależnych części - Výprachtic, Valteřic i Koburku, które w czasach najnowszych zostały administracyjnie połączone. Valteřice, oddalone 5 km na północny wschód od Výprachtic, zostały dołączone w roku 1951; Koburk, leżący około pół kilometra od środka gminy, został z Výprachticemi połączony w roku 1975. Pierwsza pisemna wzmianka o Výprachticích (Wiprechtsdorf) pochodzi z roku 1304 z dokumentu donacyjnego króla Wacława II dla Klasztoru Zbrasławskiego. Ówczesna nazwa wsi jest typowo kolonizacyjna i pochodzi od imienia własnego założyciela gminy. W przypadku Valteřic sprawa pierwszej wzmianki pisanej nie jest zupełnie jasna, aczkolwiek w tym samym dokumencie z roku 1304 dwa razy pojawia się wieś Walthersdorf. Pierwszy raz jest to bez wątpienia Bystřec, ale drugi historyczny Walthersdorf bywa utożsamiany albo z Bystříčkem albo z Valteřicemi. Za wzmiankę o Valteřicích jest też nieraz uważana informacja o wsi villa Valcheri w dokumencie štíteckiego sołtysostwa odnoszącym się do roku 1278, mimo, iż ta możliwość jest mało prawdopodobna. W późniejszych latach w ogóle brakuje wzmianek o wsi o takiej nazwie. O Valteřicích ponownie słyszymy w pojedynczej wzmiance z połowy XVII wieku. 19. stycznia 1649 jablońscy mieszczanie prosili Karla Eusebia z Lichtensztajnu, żeby zakazał magazynowania i handlu solą w okolicznych wsiach, podając między innymi Heroltic i Valteřice. Kolejnymi dokumentami jest spis poddanych zgodnie z wiarą, wymiar podatku i jej wizytacja, o której jednak nie ma wzmianki. Pierwszy zupełnie wiarygodny dokument o istnieniu dzisiejszych Valteřic pochodzi dopiero z roku 1691 i jest nim najstarsza księga gruntowa gminy. Z tej najstarszej księgi wynika, że dzisiejsze Valteřice były (znowu) założone gdzieś w tym czasie. W księdze noszą dwie nazwy Schöndorf i Neudorf, przy czym nazwa gminy wzięła się od drugiej nazwy - Neudorf (t. j. Nowa Wieś). Jeszcze krótszą historię ma Koburk, którego powstanie wiąże się z kasacją dworu w Výprachticích i później owczarni na Pláňavech w roku 1789. Grunty dworskie i owczarnia zostały rozparcelowane, przydzielone poddanym i tak powstała wieś otrzymała nazwę od imienia wojewody w austriackiej służbie Josiáše Friedricha księcia koburskiego (*1737 Koburg - †1815 tamże), który właśnie w tym roku wsławił się zwycięstwem nad Turkami koło bałkańskiego miasta Fokšan. Po zamianie między Klasztorem Zbrasławskim a litomyślskim biskupem w roku 1358 pozostały Výprachtice częścią lanckorońskiego majątku aż do roku 1409. W tym roku biskup Jan Železný zastawił je razem z Jablonným nad Orlicą i okolicznymi wioskami szlachcicowi Janowi Strýčkovi ze Střížkova. Zostały znowu przyłączone do Lanszperku i Lanckorońska dopiero po wojnach husyckich przez Zdeňka Kostku z Postupic w roku 1453. Dalsze losy wieś podzieliła z innymi wioskami regionu lanckorońskiego aż do roku 1540, kiedy to Jan z Pernštejna zastawił Lanckorońsko Václavovi Černohorskému z Boskovic. Okolica Jablonného została włączona do dóbr lansperskich, które Pernštejn cztery lata później sprzedał Petrovi Bohdaneckému. Do ponownego połączenia obu części w jedną całość z centrum w Lanckoronie doszło dopiero za Vratislava z Pernštejna w roku 1564. W historii wsi wielkie znaczenie zawsze miało sołtysostwo, które w wielu przypadkach było jakąś nagrodą i wynagrodzeniem dla założyciela wsi. Po raz pierwszy dowiadujemy się imienia výprachtickiego sołtysa już w roku 1402, kiedy był nim Mikšík Perda. Sołtys jako przedstawiciel władzy był obdarzany w nadaniu (tzw. hamfešt) znacznym majątkiem. Tekst w przywileju na výprachticke sołtysostwo wprawdzie nie zachował się, ale jego treść określa przesłuchanie świadków z roku 1542. Zgodnie z nim do swobodnego sołtysostwa należało kilku rzemieślników, młyn, pięciu poddanych i siedem sieci łowieckich koło wsi. Ponadto miał prawo swobodnego wyszynku i mógł warzyć piwo w łaźni. Z drugiej strony miał obowiązek trzymać dla wspólnych potrzeb byka i knura i chować dla pana charta albo wołu. Swemu panu sołtys musiał również wystawić w pole konnego pachołka w zbroi, któremu w razie zaciągu wypłacał żołd. Równie ważną rolę w życiu Výprachtic odgrywał pański dwór i owczarnia, założona za Adama Hrzána z Harasova jakoś na początku XVII wieku. Pod nadzorem szafarza ówcześni obywatele mieli obowiązek pracy na pańskim aż do końca XVIII wieku, kiedy poddaństwo zostało zniesione. W czasie Wojny Trzydziestoletniej w okolicy dworu zarządzającego i we wsi przenocował 27 października 1646 oddział wojsk szwedzkich marszałka polnego Arvida Witteberga, który ciągnął od Jablonného na Šumperk. Szwedzcy żołnierze ponownie pojawili się w Výprachticích 7 stycznia 1648, kiedy to przy ściąganiu kontrybucji w województwie spalili między innymi stodołę sołtysa. Po bitwie pod Białą Górą zniesiono parafię výprachticką, która od XVI wieku była niekatolicka. Ostatniego tutaj duchownego, Jana Bufflera na początku 20 lat XVII wieku pobili żołnierze pod stojącą do dziś zabytkową lipą. Od roku 1663, kiedy to przywrócono parafię w Jablonném nad Orlicą, Výprachtice należały do jej kolatury. Dopiero w roku 1779 urządzono Výprachticích podstawy, które umożliwiły w roku 1853 utworzenie tutaj parafii. Z życiem duchowym w gminie od dawna łączyła się nauka w szkole. Pierwsza wzmianka o tutejszym rektorze pochodzi z kroniki gminnej z roku 1591, ale lepiej jest udokumentowana informacja z roku 1651 o rektorze Janie Machovi. W czasie reform terezjańskich powstała w roku 1774 w gminie szkoła realna a nowy budynek dla jej potrzeb zbudowano w roku 1789 koło potoku nad sołtysostwem. Pomimo wielu napraw budynek ten zestarzał się i w roku 1858 postanowiono wybudować nowy obiekt. Decyzję podjęto w samą porę, ponieważ na krótko przed rozpoczęciem roku szkolnego w zniszczonym budynku szkoły zawaliły się stropy. Nowy budynek wybudowano w roku 1860. Ze wzrostem liczby uczniów szkoła powiększyła się do pięciolatki a w roku 1897 utworzono tu szkołę miejską. W roku 1906 naukę przeniesiono do nowego budynku szkoły, który wybudowano w latach 1905-1906, i który pełnej szkole podstawowej w Výprachticích służy po dziś dzień. Poczta została w gminie powołana w roku 1893, aczkolwiek tzw. poczta rurowa (właściwie dzisiejsza skrytka pocztowa) działała w Výprachticích już od roku 1874. W tym czasie do gminy przybył też posterunek żandarmerii, który definitywnie zatrzymał się tutaj w roku 1888. Rzeczą szczególną w najnowszej historii Výprachtic jest fakt, że mimo przygniatającej przewagi obywateli czeskich w gminie, została ona po Monachium włączona do Sudetów. Razem z okolicznymi gminami, jak: Jamné, Bystřec, Koburk, Horní i Dolní Heřmanice, Horní Čermná i Nepomuky była to prawie czysto czeska enklawa w niemieckim zaborze. Druga Wojna Światowa oznaczała wielkie zmiany dziejowe dla nowoczesnej historii Výprachtic. Sąsiednie niemieckie Valteřice po wysiedleniu wyludniły się praktycznie, i również niektórzy starzy osadnicy w Výprachticích w ramach zasiedlania pogranicza przenosili się do opuszczonych gospodarstw w okolicy. W ramach polutowego uspołeczniania wsi zostały w Výprachticích w roku 1950 zlikwidowane cztery gospody (dwa pozostałe weszły w skład Gospodarstwa Rolnego), dwa sklepy z towarami różnymi (dwa w ramach Gospodarstwa Rolnego Jednota), rzeźnik, piekarz i inne małe zakłady. Z bardzo małym poparciem spotkała się idea upaństwowienia rolnictwa i powstanie Państwowego Gospodarstwa Rolnego w roku 1952. W drugiej połowie XX wieku wybudowano szereg użytkowanych dzisiaj budynków i obiektów. W roku 1953 był to wodociąg na Haldě, 1962-65 remiza strażacka, 1972 wielofunkcyjny budynek Miejskiej Rady Narodowej, poczta, Ośrodek Zdrowia i trzy mieszkania. Później powstał nowy budynek przedszkola (1978) i rozbudowano szkołę podstawową, łącznie z remontem kapitalnym całego obiektu (1985). Po roku 1989 działania inwestycyjne Urzędu Gminnego skoncentrowały się na rekonstrukcji i modernizacji sieci wodociągowej (ujęcia wodne, odwierty i oczyszczalnie), kanalizacji i oczyszczalni ścieków (Centralna Oczyszczalnia Ścieków czynna od 1997). Bardzo intensywne życie społeczne gminy istniało już od XIX wieku. Najstarszą, czynną do dziś organizacją jest Ochotnicza Straż Pożarna, założona w roku 1883. O dwa lata później działała tu już Północno – czeska Jedność Narodowa, związek chroniący i wspierający czeską mniejszość narodową na terenach o mieszanym zaludnieniu, która w gminie organizowała występy i przedstawienia teatralne. Niezależny związek aktorów – amatorów działał od roku 1922. W Výprachticích działało kilka organizacji sportowych, jak na przykład Sokol (1919) i Orel (1919) a później również Robotnicze Stowarzyszenie Kultury Fizycznej (1937). Tzw. Kampelička – Kasa Zapomogowo – Pożyczkowa powstała w gminie w roku 1896 i jako historycznie druga w Czechach stała się członkiem założycielem Centralnego Związku Spółek Gospodarczych w Królestwie Czeskim w Pradze. W roku 1931 Kasie Zapomogowo – Pożyczkowej w gminie wyrósł konkurent w postaci kasy Raiffeisen. Aktualnie w gminie oprócz Ochotniczej Straży Pożarnej Výprachtice i Koburk działa jeszcze Stowarzyszenia Kultury Fizycznej Sokol, Związek Obywatelski, Czeski Związek Działkowców i Koło Myśliwskie. Do znanych firm działających w Výprachticích należy OEZ Letohrad, który zatrudnia 105 pracowników, dalej spółka Agrospol Výprachtice, transformowana z poprzedniego Gospodarstwa Rolnego (65 pracowników), ślusarstwo i dekarstwo OVAZ Luboš Merta (20), Zakład Mechaniczny Jindřich Beran (5) i wcale nie na końcu, lokalny tartak – Zakład Drzewny inż. Jiří Petr. W przeszłości w Výprachticích działało albo wywodziło się z tej gminy szereg znanych osobistości, jak na przykład: Karel Otakar Hubálek (*1859 - †1930), dyrektor výprachtické miejskiej szkoły 1905-1917, pisarz, brat znanego funkcjonariusza straży pożarnej i pisarza Josefa B. Hubálka. Jindřich Chládek (*1897 Výprachtice - †1980 Výprachtice), wieloletni lanckoroński archiwista (1951-1972), laureat medalu okolicznościowego czeskiego rządu 1970). Jindřich Praveček mł. (*1909 Výprachtice - †2000 Praha, pochowany w Výprachticích), kompozytor, dyrygent i pedagog, syn Jindřicha Pravečka st. (*1885-†1969), muzyka i nauczyciela w szkole miejskiej w Výprachticích (1909-1919). Jaroslav Tušla (*1912), nauczyciel (od 1937) a później dyrektor (1943-1973) tutejszej szkoły, znany regionalny botanik. Do najbardziej wyeksponowanych zabytków historycznych w gminie należą kościół Przemienienia Pańskiego, którego obecny kształt pochodzi z przebudowy w roku 1816. Kościółek Podwyższenia św. Krzyża w Valteřicích pochodzi z roku 1832. W gminie znajduje się także szereg drobnych obiektów sakralnych, które uzupełniają jej koloryt. Przed szkołą, niedaleko kościoła stoi kaplica z roku 1848, która służyła aż do roku 1954 jako ołtarz przy procesji Bożego Ciała. Koło posesji nr 30 stoi mała kapliczka ku czci Matki Bożej, której pochodzenie sięga aż do roku 1769, w którym była po swoim powstaniu dwa razy przenoszona na inne miejsce. Koło drogi z Lanškrouna do Výprachtic stoi na Haldě pseudogotycka kapliczka z roku 1890, która była celem procesji na pierwszą, czy drugą niedzielę lipca do roku 1950, w którym zabroniono tych kościelnych pochodów. Na uwagę zasługuje również stojąc kolumna Trójcy przy plebanii z roku 1864, rzeźba św. Jana Nepomucena z roku 1793 przed gospodą U Jana i niedawno odnowiony kamienny krzyż koło kościoła z roku 1794. Cenny jest również pomnik pamięci pomordowanych z rzeźbą na skrzyżowaniu przed kościołem, autorstwa znanego praskiego rzeźbiarza Čenka Vosmíka. Aktualnie w Výprachticích w 234 domach mieszka 958 osób, z czego 7 w Valteřicích, które mają zupełnie rekreacyjny charakter. W tym celu w Výprachticích jest użytkowane 176 domów. W 1646 przeciągnęła tędy 27 października armia szwedzkiego generała Wirtenberka od Jablonného przez dobra z jednym noclegiem we wsi Výprachtice do Šumperku, wysyłając 60 konny podjazd po zaopatrzenie. Na lanckorońskim przedmieściu Chorwaci przechwycili kilka wozów, wyprzęgli z nich konie, rozbili beczki z piwem tak, że na kwaterę do Výprachtic już nic nie dotarło. W styczniu 1648 7 we wtorek Szwedzi spalili chałupę owczarza koło lanckorońskiego dworu, dom Valentina Pemmera, a w Výprachticích stodołę sołtysa, w Čenkovicích jedno gospodarstwo rolne.
Niemiecka nazwa: Weipersdorf
