Pierwotnie gmina niemiecka (nazwa pochodzi od słowa Sichling = snop), 4 km od Lanškrouna. Kościół św. Jana Chrzciciela z 1 połowy XVIII wieku, plebania z roku 1769, zabytkowe drzewo- lipa sercowata o obwodzie pnia 6,7 m.
Informacje szczegółowe (uzyskano z "Vlastivědy Lanškrounska"): Gmina Žichlínek leży wzdłuż koryta Moravské Sázavy 4 km na południe od Lanškrouna. Pierwsza wzmianka o Žichlínku (Sichlingsdorf) pochodzi z nadania Wacława II z roku 1304, w którym podarował całe Lanckorońsko klasztorowi zbrasławskiemu. Czysto kolonizacyjna nazwa pochodzi od imienia osoby-założyciela wsi. Taki otrzymywał często jako wynagrodzenie zasług dziedzicznie wiejskie sołtysostwo i urząd sołtysa, który we wsi reprezentował władzę. Region kolonizowali panowie z Drnholce, którzy założyli Žichlínka, co w tym przypadku jest udokumentowane na piśmie. W roku 1364 przedłożył żychliński sołtys Otto de Lapide (czeski odpowiednik jego łacińskiego imienia byłby Ota z Kamene) swojej nowej władzy - litomyślskiemu biskupowi Janowi ze Středy – prośbę o potwierdzenie starego przywileju na to sołtysostwo. Jan ze Středy, który uzyskał Lanškrounsko i Lanšpersko dla swoich następców w drodze zamiany z klasztorem zbrasławskim w roku 1358, spełnił prośbę sołtysa Otto i dzięki jego potwierdzeniu dowiadujemy się części tekstu najstarszego sołtysiego przywileju w całym regionie. Biskup w swoim potwierdzeniu wspomniana o tym, że sołtys przedłożył mu stary przywilej na sołtysostwo, wydany przez panów Heřmana i Oldřicha z Drnholce dla sołtysa w Žichlínku i jego potomków. Uposażeniem dla wolnego sołtysostwa w czasach Otta było prawo do zatrzymania trzeciej części nałożonych kar, dwa wolne łany, dwadzieścia cztery pręty roli płatnej, wolny młyn o dwu kołach z własnym potokiem i obowiązek płacenia podatków przy poborze królewskim w wysokości kopy praskich groszy. Dodatkowo biskup dodał do sołtysostwa prawo do polowania na zwierzynę w okolicznych lasach. Podczas wojen husyckich litomyślskie biskupstwo przestało istnieć a jego dobra przejęła świecka szlachta. Od połowy XV wieku mieli Lanškrounsko Kostkowie z Postupic i jako wiano na początku XVI wieku otrzymali je Pernštejnowie. W roku 1541 dla obywateli Žichlínka ówczesny właściciel dóbr, Jan z Pernštejna wydał przywilej, w którym pozwolił na swobodne korzystanie z części potoku (Moravské Sázavy) jako rekompensatę za to, że we wsi na rzece postawiono folusz dla lanckorońskich sukienników. W roku 1561 sołtysostwo w Žichlínku przejął ród Viktorínów, którzy posiadali je do roku 1886, kiedy ostatni właściciel rozparcelował grunty pomiędzy poszczególnych gospodarzy. Po nadejściu Karla z Lichtenštejna jako nowego właściciela majątku, dawne stare sołtysostwa spodobały się zarządzającym urzędnikom, którzy w roku 1624 zamienili je Kryštofem Viktorínem na dwór zarządcy na dolnym krańcu wsi. Stary budynek sołtysostwa nakazali zburzyć i pobudować budynki gospodarcze. Nowe sołtysostwo było dwukrotnie przebudowywane, pierwszy raz po pożarze w roku 1668 i drugi (też po pożarze) w roku 1878. Dwór zarządcy był w roku 1926 rozparcelowany w ramach reformy gruntowej i sprzedany sześciu czeskim rodzinom. Dla ich dzieci wybudowano w roku 1927 w budynku dworskim szkołę mniejszościową, która działała tu do roku 1938. Obywatele czescy stanowili jedną dziesiątą około siedmiuset mieszkańców gminy. Jednym z kamieni milowych w dziejach Žichlínka była budowa kolei ołomuniecko – praskiej w latach 1842-45. Dworzec, który w tym czasie powstał w gminie został nazwany od odleglejszego Lanškrounu. Dopiero w roku 1876 stacja została przemianowana na Sichelsdorf (Žichlínek). W roku 1924 budynek dworca spłonął i został odbudowany, ale już w roku 1930 nastąpiła jego likwidacja. Dalej była to tylko stacja rozładunkowa, ale i to zlikwidowano w latach sześćdziesiątych i pozostał tylko zwykły przystanek. Pierwszy pociąg był witany uroczyście w Žichlínku 20 sierpnia 1845, kiedy za pomocą lin postawiono bramę powitalną ozdobioną wieżami i blankami z herbami ziemskimi, ponieważ pociąg wjeżdżał na ziemię czeską. Następny przełom w życiu gminy nastąpił po zakończeniu Drugiej Wojny Światowej, kiedy Žichlínek został zasiedlony przez osadników. Krótko po oswobodzeniu, w roku 1946, urządzono działający do dziś zakład asenizacji. Na początku lat pięćdziesiątych, po początkowych problemach zawiązano lokalne Gospodarstwo Rolne, z którym zintegrowały się w latach siedemdziesiątych wszystkie okoliczne spółdzielnie JZD a w roku 1982 przyłączyły się dalsze spółdzielnie w Žichlínku, Lukové i Tatenicích tworząc JZD Przyszłość Žichlínek. W roku 1996 położono w gminie sieć telefoniczną i telewizji kablowej a w następnym roku miała miejsce wielka powódź. Z zabytków dominuje budynek kościoła Narodzenia św. Jana Chrzciciela. Kościół jest po raz pierwszy wspomniany w roku 1380 jako filia do Lanškrouna. Zgodnie ze sprawozdaniem z końca lat siedemdziesiątych XVII wieku kościół w Žichlínku był drewniany a jego obecny kształt pochodzi z roku 1725. W roku 1769 urządzono we wsi miejsce modlitwy, które dopiero w roku 1859 stało się parafią. Plebanię postawiono w roku 1769. W roku 1795 w okolicy kościoła powstał cmentarz. Pierwsze wzmianki o tutejszej szkole pochodzą z roku 1664. Nowy budynek szkoły (Obecnie Urząd Gminy) zbudowano w roku 1795. Ówczesny budynek, do dziś służący swemu celowi został wybudowany w latach 1908-1909. Do roku 1919 stały przed nim na placu pomniki cesarzy Josefa II i Františka Josefa I, które zniszczyli obrazoburcy tego przewrotnego okresu czasu. Do zabytków sakralnych w gminie należą dwie rzeźby stojące przed kościołem, rzeźba św. Jana Nepomucena z roku 1755 i młodsza św. Jana Ewangelisty z roku 1769. Figura Trójcy Przenajświętszej z roku 1778 znajduje się przy drodze do Rychnova. Pewną ciekawostką, po której niestety nie pozostało już ani śladu, jest fort Kroteful na południowym końcu gminy. Jedyna pisemna wzmianka o nim pochodzi z roku 1378, kiedy to fortyfikacja należała do lanckorońskich augustianów. W roku 1460 w potwierdzeniu dóbr augustiańskich mówi się tylko o wsi Kotenful, która prawdopodobnie później złączyła się z Žihlínkem. Sam obiekt zniszczono w związku z budową linii kolejowej przy wykonywaniu nasypu. Do znanych osobistości związanych z Žichlínkem należy między innymi Wenzel Bernard Appel (*1815 w Žichlínku), dziekan i proboszcz klasztoru w Reichersbergu, odznaczony Krzyżem Rycerskim Leopolda (1891) i kolejni duchowni, Adalbert Janisch (*1805 w Žichlínku), proboszcz w Seckau, odznaczony przez Františka Josefa I w roku 1880 Złotym Krzyżem Zasługi. Godną uwagi osobą był również Berhnard Kratschmer (*1832 w Žichlínku - †1905 we Wiedniu), intendent pierwszej klasy w Komitecie Technicznym i Administracyjnym oraz autor podręcznika o zaopatrzeniu (1889), który osiągnął w austriackiej armii C.K. wśród współczesnych znaczącą pozycję (aczkolwiek kilkadziesiąt lat później taki typ austriackich oficerów misternie ośmieszył w swojej powieści Jaroslav Hašek). Życie społeczne w Žichlínku, podobnie jak w okolicznych gminach, organizowali przede wszystkim strażacy - ochotnicy (Freiwillige Feuerwehrverein), którzy zorganizowali się w roku 1885. Zaraz w roku 1945 działalność straży została przywrócona. Oprócz swej głównej roli straż urządza coroczne winobrania i zabawy. Do tradycji sportowych dawnego Stowarzyszenia Kultury Fizycznej (Turnverein), założonego w roku 1922, nawiązuje dzisiejsze Stowarzyszenie Kultury Fizycznej, które ma trzy sekcje – piłki nożnej, siatkówki i kulturystyki, które uczestniczy w organizowaniu imprez sportowych. Obecnie w Žichlínku działa Koło Łowieckie, które oprócz polowań zajmuje się Kozím stawem, w którym hoduje karpie. Do znanych lokalnych firm należy w Žichlínku KOVO-DŘEVO Urban z osiemdziesięcioma pracownikami, które wytwarza drewniane palety, potem ASANACE s.r.o. z prawie dziewięćdziesięcioma zatrudnionymi, która nawiązuje do tradycji zakładu asenizacyjnego. Po przekształceniu wcześniejszej spółdzielni powstała dzisiejsza firma ZOD Žichlínek, która zatrudnia łącznie 340 osób. W gminie działają też mniejsze firmy, jak na przykład Zakład narzędziowy RAWELA s.r.o., grzewczy H.S.T., ślusarski Šenkýř albo budowlany Dařílek. Obecnie w Žichlínku w ponad dwustu domach mieszka 816 obywateli.
Niemiecka nazwa: Sichelsdorf
