Region Lanškrounsko

Dolina potoku Čenkovička od gminy Čenkovice do Bystřeci. Wąska dolina meandrującego potoku z zabagnionymi łąkami jest idealnym ekotopem dla śnieżycy wiosennej (Leucojum vernum). Jej wielotysięczną populację znajdujemy na powierzchni w postaci masowej na stanowiskach. Dlatego, że łąki nie są systematycznie koszone jest to dla niej wymarzone stanowisko.

Park przyrodniczy „Lanckorońskie stawy“.
Został utworzony w roku 1990 jako strefa ciszy zgodnie z ustawą 40/1956 Sb. Park przyrodniczy leży na zachód od Lanškrouna w strefie grupy stawów na Ostrovském potoku. Na powierzchni 243 ha obejmuje stawy Olšový, Pšeničkův, Slunečný i Plockův z okolicznymi lasami. Nawiązuje do rekreacyjnego wykorzystania stawu Dlouhý z wieloma możliwościami zakwaterowania i uprawiania sportów wodnych, kolejne stawy umożliwiają wędkowanie w ciszy i spokoju.

Lázek (714 m. n.p.m.) jest najwyższym wzniesieniem Wierzchowiny Zabrzeskiej. Wyraźne wzniesienie w podgórzu gór Orlickich i Jesionickich tworzą pararule zabrzeskiego pasa krystalicznego. Czystość przyrody najlepiej dokumentują tereny chronione: V dole, Selský potok, Selský les i park przyrodniczy Březná. Lázek znajduje się nie tylko na historycznej czesko – morawskiej granicy, ale była tu także granica narodowościowa. Grunt na Lázku odkupiła Jedność Narodowa z Ołomuńca i w roku 1908 zaprojektowała na nim mogiłę poświęconą pamięci Svatopluka Čecha. Na jego podstawie Jedność pobudowała w roku 1912 drewnianą wieżę widokową o wysokości 15 m, którą jednak zniszczyli wandale antyczescy.

Poutní místo a kostel na Mariánské hoře (491 m n.m.) stojí přímo na hlavním evropském rozvodí. Z levého okapu střechy kostela stéká voda do Čermenky, Tiché Orlice a Labe, které ústí v Severním moři, z pravého teče do Moravské Sázavy, Moravy a Dunaje, který se vlévá do Černého moře.

Mladějovské hradisko - również mladějovský týn (strażnica), ponieważ tak w średniowieczu nazywano umocnioną siedzibę – zwało się w XI - XII wieku starosłowiańskie grodzisko.
W tym miejscu, koło Mladějova istniał rodowy zamek Mladějovského z Mladějova, który w roku 1372 tak nazywał morawski notariusz ziemski.

Rzeka jest prawym dopływem Morawy. Wypływa ze źródeł na południowo – zachodnim zboczu Bukové hory (958 m) w Górach Orlickich na wysokości 780 m nad poziomem morza, 1,5 km na południowy wschód od gminy Čenkovice.

Pomnik przyrody Pod skálou - Mladějovské tisy zajmuje południowo – wschodnie zbocza Červené hory (606 m.n.p.m.), część grzbietu Hřebečského  w europejskim dziale wód. Wyjątkowe stanowisko obficie występującego rosnącego naturalnie cisu czerwonego (taxus baccata) w środowisku bogatego leśnego podszytu z wieloma wychodniami skalnymi.

Ponad 200 letni fragment lasu bukowego z wtrąceniami wymierającej jodły, jaworami i klonami tworzy bazę dla leśnych porostów w rezerwacie przyrody. Sztucznie wprowadzone świerki po rozmyślnych i przypadkowych pracach górniczych w przeszłości są niewygodne na tym stanowisku.

Dolina potoku z meandrującym korytem i wilgotnymi, miejscami zabagnionymi łąkami jest idealnym biotopem dla obficie występującej śnieżycy wiosennej (Leucojum vernum). Oprócz niej występuje tu także zagrożona kukułka szerokolistna (Dactylirhiza majalis) i inne rzadkie gatunki roślin.

Został ustalony w roku 1987 jako strefa ciszy zgodnie z ustawą nr 40/1956 Sb. Centralna część parku przyrodniczego o powierzchni 6 427 ha, jest utworzona przez wydzielony grzbiet najbardziej wysuniętego na południe cypla Gór Orlickich – Skał Bukovohorskich. Swoją wysokością (Suchý vrch 995 m.n.p.m., Buková hora 958 m.n.p.m.) zalicza się ona do najwyższych miejsc w krainie. Červenovodské sedlo, przez które przechodzi główna trasa komunikacyjna, dzieli grzbiet górski na dwie części.