Region Lanškrounsko

Cmentarny kościół św. Anny został wybudowany w latach1701-1705 na podstawie planów Giovanni Pietra Tencally. Obok kościoła założono nowy cmentarz. Kościół tworzy nawa zamknięta trójbocznym prezbiterium, nawę na wschodzie kończą z obu stron przybudówki, z zachodu jest drewniana kruchta.

Empirowy kościół św. Márii Magdaleny stoi na miejscu, gdzie w roku 1371 założył litomyślski biskup Petr Jelito klasztor kanoników laterańskich świętego Augustyna i pobudował kościół św. Mikołaja i ś. Katarzyny. Klasztor na wilgotnym miejscu nie był wygodny, i dlatego w roku 1393 przeniesiono go obok kościoła parafialnego – dziś kościoła św. Wacława.
Z byłego kościoła szpital stał się cmentarzem. W środku cmentarza stał do roku 1825 na kamiennej podmurówce zrębowy kościół z odrębną dzwonnicą. Został on zastąpiony mniejszym obiektem w empirowym stylu na koszt Josefa Langera, który zakończono w roku 1827.

Dzisiejszy kościół św. Wacława w Lanškrouně był po raz pierwszy wspomniany w roku 1350 i pierwotnie poświęcony Pannie Marii. W roku 1377 został oddany augustianom. Oni do kościoła przenieśli w roku 1393 klasztor, (był za murami w miejscu kościoła św. Marii Magdaleny). W roku 1645 kościół spłonął razem z trzema ołtarzami, organami i dzwonami. W roku 1765 ksiądz Felzmann wybudował chór a w roku 1768 pobudował od zachodniej strony kościoła nową wieżę. W latach 80 XIX wieku wnętrze zostało przebudowane w neogotyckim stylu.

Region Lanškrounsko leży nie tylko na historycznej czesko – morawskiej granicy, ale spotykają się tu w północnej górzystej krainie wpływy czeskiej kultury Podorlicka z wpływami niemieckojęzycznej enklawy Hřebečsko (Schonhengstgau) szczególnie w Lanškrounské kotlinie.

Na wolnej powierzchni placu postawiono w latach 1581-1582 ratusz. Inspiratorem budowy był książę Vratislav z Pernštejna. Żeby opłacić budowę, umożliwiono miastu Lanškroun wyłączność dostaw soli i wina na całym Lanškrounsku. Budynek wykonany w stylu renesansowym na początku nie miał wieży i kryty był łamanym dachem siodłowym. Mury zewnętrzne został otynkowane zaprawą wapienną i ozdobione motywami liści (sgrafiti) na wzór innych budynków Vratislava z Pernštejna - zamku v Litomyšli i Pardubicích. Jednopiętrowy budynek miał dwa portale.

W roku 1684 właścicielem majątku lanckorońskiego został Jan Adam Ondřej z Lichtenštejna. W miejscu nie odpowiadającego mu zamku w Lanškrouně rozpoczął w roku 1700 budować nową siedzibę książęcą na wzniesieniu między Lanškrounem i Rudolticemi, dzisiaj zwanym Górą Zamkową. Plany opracował i prace budowlane nadzorował w latach 1698 - 1712 włoski architekt Domenico Martinelli oraz mistrz budowlany Antonio Salla. Nowy, reprezentacyjny zamek miał trzy piętra a założenie przypominało literę H w rzucie poziomym. Z elewacji głównej występowały potężne wieżyce. Każde piętro miało 14 sal ozdobionych barokowymi stiukami i malowidłami.

Strategiczne położone Tatenice przy starym szlaku handlowym, który prowadził tędy przez stare lasy królestwa Czeskiego i wchodził przesmykiem na Wierzchowinę Zabrzeską wzdłuż rzeki na Morawy, spowodował powstanie tutaj strażnicy już na początku osadnictwa w tym kraju. Ta strażnica – znajdująca się w miejscu dzisiejszego wschodniego skrzydła zamku, gdzie zachowane są rozległe sklepione piwnice – została przebudowana w roku 1606 przez Ladislava Velena ze Žerotína na jednopiętrowy, czteroskrzydłowy późnorenesansowy zamek łowiecki. Projekt jest dziełem G. M. de Bonnamone.

Zamek w Lanškrouně powstał na miejscu klasztoru pobudowanego przez augustianów po roku 1393. Klasztor spalony podczas wojen husyckich należał od roku 1451 do Kostków z Postupic. V drugiej połowie XV wieku przygotowano go na pobyt tymczasowy. Ta kostkowska siedziba tworzy zachodni trakt dzisiejszego zamku. Budynki gospodarcze, dziś już nieistniejące, były w zachodnim skrzydle klasztoru.